Ben asla kin tutmam. Biriyle kavga ettiysem veya tartıştıysam, haklı bile olsam, diğer gün hiçbir şey olmamış gibi yazarım, halini hatrını sorarım. Bana karşı siniri hafiflesin diye elimden gelen her şeyi yaparım. Benim için bir kavgada veya bir tartışmada kimin haklı olduğu önemli değildir. Ben sadece kendimi açıklarım ve tartışma bitsin diye her şeyi alttan alırım. Ama onlar en ufak tartışmada çekip gitmek için her şeyi yaparlar. "Yok, böylesin. Yok, şöylesin. Olmuyor," derler. Ben de sinirden öyle diyorlar diye düşünürdüm.
Ama şimdi, biri benim kalbimi kırarsa onu Allah'a havale ederim ve "hoşça kal" derim, onların beni bir "hoşça kal"a sığdırdığı gibi.
Önceden her gün, her sabah onlara yazardım. Sevdiğim'e dostlarıma hatta en uzak akrabalarıma kadar herkese yazardım, halini hatrını sorardım. Ama bana bir kere bile yazan, "İyi misin?" diyen olmadı.
Artık yazmayı bıraktım. Sadece bir iki kardeşim gibi gördüğüm dostlarıma yazıyorum. Kardeşlerimi bazen kırıyorum, elimde olmadan bazı şeylere sinirlenip trip atıyorum. Onlar, bu dünyada bizi karşılıksız seven tek insanlar. Onların kıymetini çok iyi bilmeliyim, bilmeliyiz.
Peki, yazmayı bırakalı neler mi oldu dersiniz?
O gün bugündür, önemli bir iş olmadığı sürece hiçbir akrabam beni aramadı, sormadı.
Peki, sevdiğime ne oldu?
Çok uzaklara gitti. Artık görmüyorum onu, sadece anıları duruyor. Özlüyorum ama iyi ki de gitmiş. Şimdi yeni aşklar içinde çok uzaklarda, çok mutlu. O güzel yüzü hep gülüyor.
Biliyor musunuz, her gün sokaklarda saatlerce dolaşıyorum, belki geri dönmüştür, onun o nur yüzlü yüzünü görürüm diye. Ona hâlen aşığım. Onu sevdiğimi, onun için neler yaptığımı herkesin duymasını, öğrenmesini istiyorum. Birileri, "Bir kızı seven ve o kız için canını verecek bir Enes vardı." desin istiyorum.
Bazen kendimi onunla konuşurken buluyorum. "Seni seviyorum, seni seviyorum," diyorum ama cevap veren yok. Öylece bana bakıp gülüyor .
