Hayattan yana asla yüzüm gülmedi; hep bir eksiklik vardı içimde. Ben eksiğim… ben eksiğim… Ne aile içinde, ne arkadaş ortamında, ne öğrenci hayatımda ne de iş hayatımda yüzüm gülmedi. Hayat böyledir, acımaz. Sen hayatta karşı dik durmayı bilmezsen, hayatla savaşmayı bilmezsen, hayat seni ezer geçer ve elinden tutup seni kaldıracak tek bir kişi bile olmaz, öylece kalırsın.
İlkokul zamanlarımda içine kapanık bir çocuktum, fazla bir arkadaşım yoktu, kimseye bulaşmazdım. 3. sınıfa giderken, sırf biri benimle konuşsun, sırf biri benimle arkadaş olsun, benimle sohbet etsin diye sınıftakilere "ben ayakkabı yedim, terlik yedim, çorap yedim" tarzı şeyler söylüyordum. Çoğu kişi inanıyordu, inanmayanlar ise beni sınıfın ortasında ellerimi ve ayaklarımı bağlamıştı; yüzüstü sınıfta dolaştırmıştı ve beni sınıfa rezil etmişti. Yaklaşık 5-10 dakika yerlerde süründüm, sonra öğretmen geldi, ipi çözemedi. İp kalındı ve kör düğüm olmuştu. Sınıftan çıkıp bir testere tarzı bir şey getirip o ipi kesmişti ve kimseye bir şey demeden derse geçmişti. O zamanlar annemi ikna edip karateye yazılmıştım, yani dövüş sporlarına uzak değildim, ama o olaydan sonra çocuğa hiçbir şekilde karşılık vermemiştim, çünkü o çocuğu ve bana bunu yapan diğer çocukları dostum, arkadaşım sanacak kadar saftım. Arada yanlarına giderdim, "nasılsın?" diye sorardım, muhabbetimiz bu kadardı. Bunu dostluk sanacak kadar saf bir çocuktum.
Çocukluğumdan beridir hayatla savaş içerisindeyim. Hayat bana çocukluğumdan beri savaş açmış durumda. Bir aşktan, bir dostluktan, bir parasızlıktan, bir aileden vurup vurup duruyor. Eğer gardımı almazsam beni yerle bir ediyor. Annemden başka elimi tutup yardım edecek tek bir kişi bulamıyorum. Tam kalkacakken, hayat annemle bana tekrar savaş açıyor ve ikimiz de yere düşüyoruz. İşte bu zaman korkuyorum, ikimiz düşünce bizi kaldıracak tek bir kişi dahi olmuyor. Öylece kalıp duruyoruz çünkü benim annemden, annemin ise çocuklarından başka kimsesi yok.
Hayat o kadar acımasız ki beni nereden vuracağını şaşırıyor. Aileden yana vurdu, yetmedi. Dostluktan yana vurdu, yetmedi. Parasızlıktan vurdu, yetmedi. Hele aşktan bahsetmiyorum bile.
